Wczoraj było 11 stopni i chyba to spra­wiło, że po połu­dniu zoba­czy­łem pierw­sze szpaki. Nie bar­dzo dowie­rza­łem, ale po obej­rze­niu przez lor­netkę zauwa­ży­łem ich zło­tawo nakra­piane upie­rze­nie. Nieco obwi­słe skrzy­dła zdra­dzały prze­bytą długą drogę i zmę­cze­nie. Ich drobne syl­wetki wska­zy­wały, że są to młode osob­niki z ubie­gło­rocz­nego lęgu. Gromadnie obsia­dły same wierz­chołki modrzewi, aby jesz­cze zła­pać pro­mie­nie zacho­dzą­cego słońca. Ich wyra­zi­sty skrze­kot, podobny do gło­śnego zgrzy­ta­nia zębami zwa­biał kolejne osob­niki, które nad­la­ty­wały znad zaśnie­żo­nej jesz­cze łąki.

Pojawiła się też parka mysi­kró­li­ków pil­nie dzio­bią­cych odkryte, ale jesz­cze zasło­nięte cha­rak­te­ry­stycz­nym, zimo­wym kożusz­kiem nie­wiel­kie poła­cie traw­nika wyła­nia­ją­cego się spod dużej war­stwy śniegu.

Gromadka szczy­głów zajęła murawę pod samą gru­szą, wydzio­bu­jąc opa­da­jące z niej resztki kory, którą wcze­śniej pene­tro­wały dzię­cioły pstre.

Kiedy przez tego­roczną, srogą zimę oczko wodne pokry­wała gruba war­stwa lodu, zaczą­łem się nie­po­koić o zimu­jące tam ryby. Dziś poja­wiło się już na głęb­szej czę­ści oczka lustro wody, znad któ­rego zauwa­ży­łem jedną z moich sied­miu rybek. To była pobły­sku­jąca zło­tem orfa, a za nią pod­pły­wał do brzegu rumiany karaś. Jest to dla mnie znak, że udało im się prze­trwać obcą im dotych­czas ostrą zimę.

I jesz­cze jeden obra­zek uświa­do­mił mi, że nie­uchron­nie nad­cho­dzi wio­sna. Zadarłem do góry głowę, kiedy usły­sza­łem nad chatą szum łopo­cą­cych skrzy­deł trzech prze­la­tu­ją­cych w szyku bia­łych łabędzi.