Huzia na Józia

Pal licho mrozy i duże śniegi. Obserwując regularną i prze­dłużającą się zimę, poczyniłem prze­korne przy­gotowania do wykorzystania jej moż­liwo­ści i uroków. Zimowa rekreacja - to jest to! Wszak wcześniej w naszej strefie klimatycz­nej można było o tym tylko pomarzyć.

W mojej leśnej okolicy brak pagór­ków i wzniesień. Za to zasypane pięk­nym śnie­giem leśne dukty Borów Stobrawskich są doskonałym miej­scem dla zimowego biegania. Tak więc od tygo­dnia już zacząłem poszukiwania nart biegowych. Nie jest to w Opolu takie proste, bo albo brak odpowied­nich nart, albo też nie można dobrać wła­ściwych butów, które pasowałyby do wiązań. Często też w specjalistycz­nych sklepach słyszałem, że u nas nie ma tradycji do uprawiania tej dys­cypliny spor­tów zimowych i narty biegowe się nie sprzedają. Polecono mi poszperanie za tym sprzętem na gieł­dzie z różnościami.

Kupiłem więc w nie­dzielę narty (marki Fischer - jak nowe, za jedyne 40 złotych) z kij­kami na dokładkę - butów nie­stety nie było. Kiedy szukając obuwia ponow­nie odwiedziłem specjalistyczne sklepy, to się okazało, że typ wiązań u moich nowych (starych) nart jest tak prze­starzały, że na pewno nie znajdę do nich odpowied­nich butów. Ale wresz­cie po wielu wędrów­kach w jed­nym ze spor­towych sklepów namówiłem sprzedawcę, żeby zamówił dla mnie wła­ściwe wiązania (o zgrozo! - za 190 złotych) do butów (235 złotych), które posiadał u siebie. Zatem czekam do jutra i być może moje usilne starania zostaną zwień­czone kom­plet­nym już sprzętem do okieł­znania naszej srogiej zimy.

Są to moje drugie w życiu narty. Pierwsze miałem w Stroniu, w dzieciństwie.

Wystrugołem se wiycie z jasiuniowych descek. Bąły suche, bło łode­rwołem je z płod­siebitki na stajni. Strugołem, strugołem, a późni głotuwołem ich śpice razom z zim­niokomi dlą świn, zeby na kąńcu zakrzywić. Z kawął­kłów staregło, skórząnegło pąska zrobiułom wiąząnia. I huzia …z pagłorka za staj­nią do sąmegło, zamar­z­niotegło płotoka w nąwsiach.