Wczorajsza wędrówka w stronę gór pozwo­liła mi na pozna­nie jesz­cze innych kli­ma­tów wyspy Thassos.

Zatrzymałem się nad brze­giem wyschnię­tej, gór­skiej rzeki. Woda w niej poja­wia się tylko w cza­sie obfi­tych opa­dów, które w postaci rwą­cych, gór­skich stru­mieni two­rzą wartki nurt. Zdarzało się, że nie­świa­domi tury­ści par­ko­wali swoje samo­chody na wyschnię­tych kory­tach tuż u ujścia i musieli je potem wyła­wiać z morza.

Moją uwagę przy­kuł docho­dzący z rosną­cych w zwar­tej gru­pie sosen nad brze­giem stru­mie­nia rado­sny śpiew pta­ków. Najpierw roz­po­zna­łem wibru­jące melo­dyjki zięby, ale jakby bar­dziej roz­bu­do­wane. Nawet udało mi się ją zauwa­żyć wśród dłu­gich igieł dorod­nej sosny. Do śpiewu zięby nagle dołą­czyły trele sło­wika, który się ukrył wśród szy­szek, obfi­cie obra­sta­ją­cych gałę­zie sosny.

Urzeczony słu­cha­łem pta­siego kon­certu do czasu, gdy nagły fur­kot prze­la­tu­ją­cego, kolo­ro­wego ptaka odwró­cił moją uwagę. Od razu go roz­po­zna­łem po cha­rak­te­ry­stycz­nym, moty­lim locie. To był on - dudek (Upupa epops). Przysiadł na jed­nym z drzew, na skraju wzno­szą­cego się na wzgó­rzu oliw­nego gaju. Jego posta­wiony deko­ra­cyj­nie biało czarny czub i poma­rań­czowe pokry­cie, zdra­dzały obec­ność na dorod­nym drze­wie oliw­nym. Po chwili nad­le­ciały jesz­cze dwa doro­słe osob­niki. Były o wiele więk­sze od tych, które gniaz­dują na obrze­żach lasu przy naszej cha­cie w Borach Stobrawskich.

Spojrzałem na wiszące w samym zeni­cie słońce - była dwu­na­sta, a z pobli­skich sosen nadal docho­dziły wesołe trele, do któ­rych dołą­czyły nie­śmiałe, dud­kowe uuup, uuup.