Muszę przy­znać, że trzymająca się od Nowego Roku zimowa aura przy­pomina mi tę z dzieciń­stwa. Zwały śniegu, zwisające sople, szczypiący w uszy mróz, czy tworzące się gdzie­nie­gdzie zaspy, mogą przy­woływać te dziecięce wspo­mnienia. Zdarzało mi się chodzić do szkoły wydrążonymi w śniegu tunelami. Zjeżdżało się z pagórka za domem na drew­niakach (skórzanych butach pod­bitych drew­nianą pode­szwą) lub san­kach - chyba każdy, miesz­kający w górach miał okazję to prze­żyć. Do szkoły było pod górkę, bo jakże miało być w Beskidzie Wyspowym, skoro wystające wzniesienia, jak wyspy na oceanie przy­pominał. Raz pod górkę, potem znów z górki i bilans się wyrównywał.

Zanim przyj­dzie odwilż i zaczną top­nieć śniegi - opowiem o zasłyszanej nie­dawno w mojej radiowej Trójce, historii o chłop­cach osiedlowych:

Zrobili chłopcy bał­wana - nie postał długo. Parkujący obok kierowca z premedytacją roz­jechał go. Ulepili więc chłopcy następ­nego bał­wana. I znów ten „bał­wan” (kierowca) z impetem roz­walił go. Ale za to na drugi dzień sprytni chłopcy ulepili bał­wana na pobliskim hydrancie…

Dzisiejszy post nieco spóź­niony, gdyż od wczoraj byłem zajęty obowiąz­kami w swojej chacie. Z uroków leśnej zimy skorzystali dziś moi stali goście. Kolejny business lunch w zimowej scenerii się udał, co jego uczest­nicy potwier­dzili w prowadzonej kronice (tej ręcz­nie pisanej).

Niespodziankę mi dziś zrobił sąsiad Hubert pode­słanym zdjęciem - ale o tym już w następ­nym razem.