Właśnie taki widok mia­łem dzi­siaj przed sobą. Wiosna przy­szła całą parą. Przyleciały już dudki. Jeden długo żero­wał na naszej łące - tuż pod modrze­wiem. Obserwowałem go z odle­gło­ści 20 metrów. Swoim dłu­gim, zakrzy­wio­nym dzio­bem wycią­gał z ziemi dorodne robaki. Populacja tych uro­kli­wych pta­ków zmniej­szyła się w ostat­nich latach, bo spa­dło pogło­wie bydła domo­wego. Dudki bowiem chęt­nie się żywią pędra­kami, które pene­trują kro­wie odchody. Na szczę­ście na śródle­śnych łąkach znaj­dują się odchody pło­wej, leśnej zwie­rzyny. Przypatrując się prze­la­tu­ją­cym pta­kom, zawsze roz­po­znaję cha­rak­te­ry­styczny, lekko falu­jący lot dudka z roz­po­star­tymi jak u motyla skrzy­dłami w czarno-białe okręgi.

Przed kil­koma laty wybu­do­wa­łem drew­niany pawi­lon ogro­dowy. Długo się zasta­na­wia­łem nad tym, komu go poświęcę. Dopiero inte­re­su­jąca histo­ria gniaz­du­ją­cego przed laty w mojej oko­licy dudka zain­spi­ro­wała mnie do zamon­to­wa­nia na szczy­cie pawi­lonu wia­trow­skazu w for­mie tego uro­kli­wego ptaka.

O dudku opo­wia­dał mi sąsiad, śp. Żdżuj - myśliwy i wielki znawca przy­rody naszej leśnej osady: Przez wiele lat dziu­plę w sta­rym klo­nie przy dro­dze obok naszej chaty zaj­mo­wała para dud­ków. (Było to w cza­sie, zanim naby­li­śmy nasz stary dom). Gniazdo dud­ków znaj­do­wało się pomię­dzy dwoma głów­nymi kona­rami tego sta­rego drzewa. Pewnej, jesien­nej nocy wichura uwię­ziła i przy­gnio­tła dudka roz­kra­czy­nami konarów.

Stary klon runął póź­niej na mój płot. Dudki opu­ściły Kęszyce na wiele lat. Dopiero pierw­szy poja­wił się na szczy­cie mojego pawi­lonu. Miała to być zachęta dla tych praw­dzi­wych dud­ków, które przed laty zaj­mo­wały to tery­to­rium. Udało się. Już od kilku lat gniaz­dują na skraju naszego lasu i żerują na pobli­skich łąkach i naszym ogrodzie.

Dziś, korzy­sta­jąc z pięk­nej pogody po raz pierw­szy pod­kar­mi­łem ryby w swoim przy­do­mo­wym sta­wie. Można to robić, kiedy tem­pe­ra­tura jest odpo­wied­nia, a dzi­siaj było 16 stopni. Wszystkie dobrze prze­zi­mo­wały i poja­wiły się w kom­ple­cie do kar­mie­nia: dwa dorodne japoń­skie kar­pie koi i dwa maleń­kie z mojego już, ubie­gło­rocz­nego przy­chówku, trzy kara­sie i orfa.