Na zakoń­cze­nie tygo­dnia przy­szła pora, aby odwie­dzić lokalną świątynię.

Grecka cer­kiew pra­wo­sławna okre­ślana jest jesz­cze przy­miot­ni­kiem orto­dok­syjna. Zaś orto­dok­sja wywo­dzi się z jęz. grec­kiego i ozna­cza auten­tyczną wiarę i wła­ściwe odda­wa­nie czci: ortos - prawy, auten­tyczny, doxa - wiara, opi­nia, chwała. Głoszenie zasad wiary i życia okre­śla się mia­nem pra­wo­sła­wie, gdzie osta­tecz­nym celem chrze­ści­ja­nina jest osią­gnię­cie przez wie­rzą­cego współ­udziału w natu­rze boskiej. Religia ta jest drugą co do wiel­ko­ści chrze­ści­jań­ską wspól­notą, która według róż­nych źródeł zrze­sza 200-300 mln ludzi na świecie.

Zdjęcie obok przed­sta­wia iko­no­stas sta­rej, maleń­kiej cer­kiewki tuż przy plaży w Limenaria z 1880 roku. Natomiast pre­zen­to­wana wyżej cer­kiew jest trój­na­wową świą­ty­nią z cha­rak­te­ry­stycz­nym podzia­łem na przed­sio­nek, dwie nawy boczne, nawę główną i część ołta­rzową, w któ­rej znaj­duje się: pre­sto­rał (ołtarz), stół ofiarny, tzw. górne miej­sce i iko­no­stas, w któ­rym znaj­dują się tzw. car­skie wrota i drzwi dia­koń­skie. Po bokach spe­cjalne miej­sca na drew­niane, obra­ca­jące się ste­laże na śpiew­niki dla kan­to­rów i ambona.

Dopytując tubyl­ców o moż­li­wość uczest­ni­cze­nia w nie­dziel­nej litur­gii otrzy­ma­łem infor­ma­cję, że zaczyna się o godzi­nie siód­mej i trwa długo. Wybrałem się zatem na wyzna­czona godzinę, aby móc poznać obrządki grec­kiej, orto­dok­syj­nej cer­kwi prawosławnej.

Była godzina 7.00 - zasta­łem wnę­trze prze­pięk­nej cer­kwi w bla­sku świec natu­ral­nych i elek­trycz­nych, w tajem­ni­czym zapa­chu kadzi­dła i w dźwię­kach śpiewu dwóch kan­to­rów i wtó­ru­ją­cego im popa. Usiadłem na wygod­nym drew­nia­nym fotelu pod samym chó­rem (w cer­kwi nie ma orga­nów) i byłem jed­nym z trzech uczest­ni­ków nabo­żeń­stwa. Kantorzy nie­prze­rwa­nie śpie­wali, a wtó­ru­jący im pop widoczny przez otwarte car­skie wrota, a to zapa­lał świece, oka­dzał ołtarz i nie­zli­czoną ilość razy robił znak krzyża. Powoli przy­by­wało wier­nych (głów­nie kobiety w czerni) - doszedł tez trzeci kan­tor. Gromadzący się uczest­nicy nabo­żeń­stwa przy­ja­ciel­sko się pozdra­wiali. Następowało kil­ka­krotne czy­ta­nie Ewangelii, którą cele­bru­jąc wno­sił kilka razy pop od nawy bocz­nej, przez nawę główną, w asy­ście służby liturgicznej.

Dopiero po dwóch godzi­nach zapeł­niło się wnę­trze świą­tyni. Przybyło też tro­chę męż­czyzn, któ­rzy zajęli miej­sca w drew­nia­nych fote­lach lub bocz­nych stal­lach. Każdy z wier­nych po wej­ściu kil­ka­krot­nie się żegnał przed iko­nami i cało­wał je (z reguły były to cztery ikony w nawie głów­nej). Przybył też czwarty kan­tor i cał­ko­wi­cie już zapeł­niła się cer­kiew. Przybyli też rodzice z rocz­nymi dziećmi na spe­cjalne bło­go­sła­wień­stwo. Potem jesz­cze miało miej­sce kil­ku­na­sto­mi­nu­towe kaza­nie popa i na koniec roz­da­wa­nie przez niego kawał­ków chleba dla wszyst­kich uczest­ni­ków litur­gii, przy któ­rym nastę­po­wało cało­wa­nie jego dłoni. Jeszcze tylko pokro­pie­nie wodą świę­coną ze spe­cjal­nego fla­ko­nika przez kościel­nego, przy tym datek i moż­li­wość skosz­to­wa­nia jakie­goś sprosz­ko­wa­nego cia­sta po wyj­ściu z cerkwi.

Wierni nie śpie­wali i nie klę­kali, jak ma to miej­sce w kościele rzymsko-katolickim i w trak­cie nabo­żeń­stwa wycho­dzili i pro­wa­dzili przy­ja­ciel­skie roz­mowy. Nabożeństwo trwało ponad trzy godziny.