… Wszystko więc przeszło, wszystko przeminęło

i nigdy, nigdy, nigdy nie powstanie;

wszystko w grobowe runęło otchłanie,

na wieki wieków, na wieczność runęło…

Milczące, ciche, straszne śmierci dzieło…

Niczym-że szczęście? niczym-że kochanie?

Niczym ból?!… Niczym!… W głuchym oceanie

ileż okrętów bez śladu zginęło…

Sonet z „Anioła Śmierci” (fragment)

]]> http://www.chatawlesie.pl/2010/04/w-czas-milczenia/feed/ 0 http://www.chatawlesie.pl/2010/03/nareszcie-przyszla/ http://www.chatawlesie.pl/2010/03/nareszcie-przyszla/#comments Thu, 18 Mar 2010 19:19:04 +0000 Wojtek http://www.chatawlesie.pl/?p=1031 Długo się ociągała z tegorocznym przyjściem. Kluczyła prawie od miesiąca - od św. Macieja. Nawet dziś rano mnie zaskoczyła, kiedy byłem zmuszony odgarniać zwały śniegu, który zalegał przed wejściem do domu po zsunięciu się z dachu. Słoneczko jednak szybko zaczęło przygrzewać i w cieniu już w południe było 13 stopni.

Ten pogodny dzień wykorzystałem dziś na przycinanie drzew owocowych. Sporo tzw. wilków było na przydomowej gruszy - to takie strzelające prosto w górę cienkie nowe pędy, [...]

Czytaj dalej: Nareszcie przyszła →

Trafnie zobrazowana rzeczywistość w formie zwięzłych aforyzmów z pierwszej części książeczki godna jest realizacji jej tytułu „Podaj dalej”.

Zatem przytoczę kilka:

Wolę być lewą ręką prawego człowieka niż prawą lewego.

Odchodź zawsze tak, żebyś mógł wrócić.

Spotkanie z drugim człowiekiem to piękna podróż w nieznane.

Nieważne, po której stronie rzeki stoisz.
I tak zawsze jesteś na drugim brzegu.

W drugiej części znajdują się Epitafia z przymrużeniem wieka.

To niezwykle trafny (niekoniecznie czarny) humor poświęcony różnym zawodom i profesjom:

Tu leży sędzia z Warszawy, konając rzekł „nie ma sprawy”.

Tu ateista leży, że umarł, nadal nie wierzy.

Tu leży żona niewierna, przechodniu nie żałuj pacierzy,
Lecz nie zaglądaj do grobu - cholera wie z kim tam leży.

Tu leży miłośnik piwa, Nie rozmawiajmy o gustach,
W końcu to jego sprawa, Zmarł z pianą na ustach.

Zbiór aforyzmów  Wrocławskiej Oficyny Wydawniczej ATUT z grafiką Leszka Ołdaka - też opolanina. Gorąco polecam.

Tworzenie bloga jest dla mnie nowością. Minął zaledwie miesiąc, od kiedy otrzymałem możliwość publicznego zainteresowania swoim leśnym otoczeniem. Nie mam prawie żadnego doświadczenia  w pisaniu tekstów, które byłyby tak szeroko upublicznione (poza niewielkimi działaniami redaktorskimi w bardziej lub mniej odległych czasach - o tym może innym razem). Odrabianie lekcji zacząłem od teorii (polecam copywriting.pl). Moje praktyczne zajęcia zaczęły się od wyników Google dla haseł: chata i blog. Nagle moją uwagę zwróciła strona z blogiem z Chaty Magoda.

Z wypiekami na twarzy zaczytałem się w tekstach gospodyni tego urokliwego, bieszczadzkiego zakątka. Żałuję, że dopiero teraz znalazłem tę niezwykle interesującą stronę i miejsce, które teraz innym polecam. Nie ukrywam, że jest to dla mnie cenne odkrycie. Sam bowiem przygotowując się do prezentowania na forum, zamierzałem w podobnych klimatach ukazywać swoje włości. Wiele rzeczy mnie tam zauroczyło, a wspólne nazewnictwo (chata) jest też dla mnie prawdziwym zaskoczeniem. Świat widać się tak jakoś równolegle rozpościera. Wysyłam więc konkursowego SMS-a wraz z pozdrowieniami z Chaty w lesie, aby zgodnie z zasadą pisania postów prezentować ciekawe linki.

Dwa portrety, które pozostały na strychu nabytego przez nas domu, najprawdopodobniej przedstawiają gospodarza – Janusza Gałka. Jeden z nich jest sygnowany przez autorkę:

Mira Klara 1.XI.82
„dodaj mu sił,
o dodaj mu sił na tysiąc dróg wiodąc”

Portret bardzo tajemniczy: na ramieniu portretowanego spoczywa czyjaś dłoń. Kogoś bliskiego, obcego, czy może osobistego Anioła Stróża? Podejrzewam, że dedykowana treść może się odnosić do twórczości poetyckiej Janusza Gałka.

Dotarłem jeszcze do jednego tomiku sygnowanego nazwiskiem Janusz Gałek - niestety tylko wirtualnie. Open Library wrocławskiego wydawnictwa Ossolineum dokumentuje 48 stronicowy tomik poezji z 1978 roku pt.: Definicja wiecznej satysfakcji.

Sądzę, że twórczość poetycka Janusza Gałka skupiała się wokół wrocławskiego środowiska. Wskazuje na to patronat wrocławskiego Ossolineum, które wydało zdobyty ostatnio i cytowany przeze mnie tomik jak i prezentowany powyżej tytuł. Bardzo niewiele rzeczy pozostało po dawnych gospodarzach - trochę szkiców, tomików poezji, przypadkowych książeczek. Zgromadziliśmy je w starym sąsieku na strychu. Jest zima i temperatura nie pozwala na to, aby zająć się teraz szperaniem i docieraniem do źródeł. Zatem jakie są fakty?

Wrócę zatem do historii opowiedzianej przed kilkoma laty przez kuzyna, który przyjechał do Kęszyc, aby odnaleźć dom, w którym kiedyś mieszkał Janusz Gałek. Tenże pan trafił do nas, ale nie był pewien, który dom jego kuzyn zajmował. Szukał bowiem starego, rozwalającego się domu – taki zapamiętał, kiedy ostatnio tu bywał. Zaś nasz dom już był po remoncie i nie przypominał w żadnym stopniu tego, z okresu kupna. Wspomniał, że kilka ostatnich lat spędził we Francji i kontaktu ze swoim kuzynem Januszem nie miał. W tym czasie Gałek rozszedł się ze swoją żoną, ale wcześniej dom najprawdopodobniej przepisał na swoją ośmioletnią córkę, bowiem w księdze wieczystej już nie widniało jego nazwisko. Obydwie opuściły mocno sfatygowaną ruderę i wyjechały na Wybrzeże (w rodzinne strony pani Gałkowej). Pan Gałek wyjechał do Wrocławia i jak napomknął jego kuzyn - źle skończył. Nadużywanie alkoholu i narkotyki doprowadziły go do przedwczesnej śmierci. Został pochowany na przyszpitalnym cmentarzu we Wrocławiu jako osoba NN. Jakież było zdziwienie tego kuzyna, który wypytując o Janusza dotarł wreszcie do jego grobu, a grób ten znajdował się w sąsiedztwie grobu matki Gałka.

Ale jeszcze jedna historia związana z osobą poprzedniego gospodarza jest niebywała. Jakieś dwa tygodnie przed odwiedzinami kuzyna Janusza byłem na Podhalu, odwiedziłem Zakopane, a tam postanowiłem zwiedzić niezwykle interesujący cmentarz Na Pęksowym Brzysku. Spacerując alejkami tej niezwykłej nekropoli, gdzie prawie każdy grób jest ozdobiony niepowtarzalnymi rzeźbami góralskich twórców – moją uwagę przykuł napis na podwójnej mogile: …tu spoczywają …malarka i malarz …Gałek. Nie zapamiętałem dat ani imion, ale nazwisko mi utkwiło w pamięci, jako to, które widniało na umowie kupna posesji w Kęszycach. O intrygującym mnie nagrobku wspomniałem przy tej okazji przybyłemu kuzynowi Janusza Gałka. Ten, ku mojemu zdziwieniu powiedział, że na tym właśnie cmentarzu spoczywają dziadkowie Janusza, którzy byli malarzami. Jakiż zatem niesamowity jest bieg następujących po sobie wydarzeń, pozwalający nam na odtworzenie historii rodziny, po której przejęliśmy ten dom!

Czy to na pewno  portret naszego dawnego gospodarza? Widać wyraźne podobieństwo do prezentowanego wyżej portretu. Być może to jest autoportret? Na to może wskazywać zdobyta prze ze mnie jeszcze jedna informacja:

Janusz Gałek absolwentem Zespołu Szkół Plastycznych we Wrocławiu w roku 1972.

Dziś zacytuję fragment ze zdobytego tomiku (podobno było ich kilka), wydanego w 1983 roku przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu.

„dosiedzenie własnego miejsca

muszę rozłożyć w czasie

na sumę pokątnych pobytów

i bez nazwy się przedstawiać

i obstawiać bez numerów

i liczyć że przeliczy się ta godzina

na którą nikt jeszcze

się nie spóźnił”

Nieprzypadkowo zacytowałem właśnie ten fragment. Janusz Gałek całe życie szukał „własnego miejsca”. Kilka lat temu odwiedził nas kuzyn autora. Szukał starego domu – rudery, którą przed laty zajmował syn brata jego ojca. Kiedy z żoną wysłuchaliśmy historii o ostatnich dniach życia dawnego gospodarza naszego domu – przechodziły nas ciarki. Ale o tym innym razem…

A może odezwie się ktoś, kto bywał tu przed laty, kto przyjaźnił się z gospodarzami? Kto chciałby nam przybliżyć barwną historię tego właśnie miejsca?

To bardzo nietypowa rzeźba, której autorem jest Aleksander Khodko pochodzący z Drohobycza. Poznaliśmy się nieprzypadkowo przed dziesięcioma laty. Nieznanego wcześniej człowieka zaprosiłem do siebie, bo poszukiwałem kogoś do opiekowania się nabytym wcześniej wekendowym domem, który był w ruinie, a który zamierzałem odrestaurować dla własnych potrzeb wypoczynkowych. Potrzebowałem kogoś, kto zna obróbkę drewna i potrafi wykonywać proste prace remontowe. I tak, poprzez przebywającego u sąsiada zaprzyjaźnionego pracownika z Ukrainy, poznałem Aleksandra. Zaprosiłem go do siebie, kwaterując w chacie w lesie i realizując wspólnie z nim prace adaptacyjno–remontowe. Sasza (takie u nas miał przyjacielskie imię) okazał się być po pierwsze dobrym stolarzem i rzeźbiarzem - hobbystą.

Traktowaliśmy go jak członka rodziny - wspólnie z nim obchodziliśmy rodzinne imprezy i święta. Przyjeżdżał do nas wielokrotnie - zostawał na dwa, trzy miesiące i znów wracał do swojej rodziny w Drohobyczu. Nauczyłem go renowacji mebli zabytkowych, a nawet sfinansowałem mu kurs kładzenia politury w jednej z pracowni renowacji mebli we Wrocławiu. Chętnie do nas przyjeżdżał (i ja też odwiedziłem jego rodzinę na Ukrainie). Lubiliśmy go, lubili go sąsiedzi i znajomi odwiedzający nasze weekendowe siedlisko. I tak niespodziewanie półtora roku temu otrzymałem od jego córki telefon z informacją, że Sasza nagle zmarł.

Pozostawił Aleksander w Kęszycach wiele wspomnień i śladów swojej solidnej stolarki, odnowione meble i rzeźby - jak ta, zdobiąca modrzewiowe schody na Bocianówce (zresztą przez niego też wykonane). Jest to wizerunek pięknej damy z zaplecionym warkoczem i winnym gronem, zwisającym jej na ramiona. Rzeźbę tę wykonał Aleksander ze znalezionego w lesie krętego, sosnowego konara. Nie potrafił pisać po polsku i nazwę naszej osady napisał na postumencie cyrylicą. Rzeźbę tę okrzyknęliśmy Damą Kęszyc.