To był mój czwarty (po niedzielnej przerwie na regeneracje sił) dzień na nartach biegowych w Borach Stobrawskich. Żałuję, że nie miałem ze sobą aparatu fotograficznego - te zdjęcia robione komórką niestety nie są specjalne. Niemniej jednak dla udokumentowania dzikiej przyrody musi to wystarczyć. O napotkanym kilka lat temu bieliku pisałem w ostatnim poście. I tu dziś, jakby dla potwierdzenia tego faktu i na życzenie zjawiły się nad moją głową - i to aż trzy!

Na dzisiejszą, zimową trasę wybrałem się lekko przyprószoną i w miarę odśnieżoną przez leśników Drogą Kościelną, potem Błotną - aż pod sam

przysiółek  Młodnik i dalej do rozwidlenia zwanego Gwiazdą w kierunku Kęszyc. Kiedy zrobiłem krótki postój przy niewielkim, świeżym zrębie - nad sosnami zauważyłem krążące trzy ogromne, ptasie sylwetki. To były one - orły bieliki! Klęczałem na nartach, zapartym tchem i z zadartą głową oglądałem ich bujanie w przestworzach. Zataczały miarowe kręgi, oddalając się wolno w głąb otaczających, sosnowych borów.

Mapa obok (www.galileos.pl) przedstawia lokalizację Stobrawskiego Parku Krajobrazowego. W prawym dolnym rogu znajduje się jego symbol - orzeł bielik z rozpostartymi skrzydłami. Mam nadzieję, że będę miał jeszcze okazję zobaczyć go kiedyś z bliska. A teraz kilka słów o tym urokliwym i dziewiczym obszarze, położonym w północnej części województwa opolskiego - głównie na terenie gmin Lubsza, Murów, Pokój i Popielów.

Stobrawski Park Krajobrazowy (powołany w 1999 r.) obejmuje pow. 52636,5 ha. Występuje tu 48 gatunków roślin chronionych i żyje 220 gatunków zwierząt chronionych , 185 gatunków ptaków ( z czego 145 tu właśnie gniazduje). W granicach SPK znajdują się 4 rezerwaty przyrody, 8 użytków ekologicznych, 2 zespoły przyrodniczo -krajobrazowe i około 50 pomników przyrody. Lasy, będące pozostałością  dawnej Puszczy Śląskiej, stanowią 80 % obszaru parku.

Dziś po odebraniu zamówionych wiązań i butów, w ekspresowym tempie zamontowano mi w serwisie narciarskim w Opolu nowe okucia - o ich cenie już pisałem (demontaż starych i montaż nowych to już nie tak wielki wydatek  - 40 złotych). Tak się dobrze złożyło, że nabyte wiązania są też marki Fischer, jak moje narty - świetnie pasują.

Jeszcze powiem o jednym elemencie mojego wyposażenia. Otóż wczoraj okazyjnie nabyłem rewelacyjne, ortalionowe rękawice narciarskie  za jedyne 9,99 (po prostu na wyprzedaży w Realu, na stanowisku art. sezonowych). Na kombinezon już nie musiałem wydawać kasy - leżał od lat w szafie na strychu - chyba czekał na moje narciarskie zapędy?

Zdjęcie powyżej pokazuje nie tylko mój nowy sprzęt, ale i zwały śniegu przy chacie - prawda, że nazbierało się tego sporo?

Kiedy przyjechałem wreszcie pod leśny dom, na pobliskim poletku żernym, nieopodal przy paśniku spokojnie buchtowała wataha dzików. Nawet nie zareagowały na mój przyjazd, spokojnie ryjąc wysianą im kukurydzę.

Najpierw sesja zdjęciowa nabytego sprzętu i pierwsza próba poruszania się na nartach. Bez efektów ubocznych udało się zrobić rozgrzewkę . Trwało to zaledwie kwadrans, ale i tak wróciłem zmęczony i rozemocjonowany. Po rozpaleniu ognia w piecu i po niewielkim odpoczynku wystartowałem już na półgodzinną trasę - nieźle poszło.

Ostatni etap na dziś, to godzinna jazda odśnieżonym, leśnym duktem Drogą Kościelną (prowadzi z Kęszyc do szachulcowego, drewnianego kościółka w Radomierowicach). Mijając niewielki, zamarznięty staw, zawędrowałem pod Bastówkę. Dochodziła czwarta - promienie zachodzącego słońca pięknie podświetliły sosny z drugiego planu. Udało mi się to urokliwe miejsce, ukryte w środku lasu jeszcze obfotografować. Jest to zadaszone obozowisko dla myśliwych. Dziś osada okryta białą pierzynką - latem robię tu swoim gościom niespodziankę w postaci grzańca, przyrządzanego na myśliwskim ruszcie.

Na zdjęciu poniżej stare, okazałe dęby nad leśnym stawem. To tu kilka lat temu w trakcie wyprawy na borowiki doświadczyłem niesamowitej przygody. Z gałęzi tego drugiego dębu wystartował orzeł bielik - rezydent tego miejsca. Szum jego rozpostartych na dwa metry, łopocących skrzydeł po dziś dzień dźwięczy i mi w uszach.

Po powrocie z nart (zaliczyłem tylko jedną wywrotkę pod Bastówką), w mojej radiowej trójce wysłuchałem ciekawej opowieści o krogulcach - stąd m.in. to nawiązanie do króla i symbolu Stobrawskiego Parku Krajobrazowego - orła bielika, a krogulce też w tym rewirze spotykałem.

A na dworze coraz zimniej - temperatura spadła do minus pięciu stopni, więc świeżą słoninkę dla sikorek powiesiłem na karmniku. Nagle ku mojemu zdziwieniu na gruszy przysiadł olbrzymi myszołów - takiego spotykałem  jesienią na pobliskiej łące, jak czatował na swoją zdobycz. Czyżby teraz połakomił się na słoninkę, wystawioną dla moich sikorek i kowalików? Zanim zdążyłem przygotować aparat fotograficzny - ten z impetem zerwał się z gałęzi i machając potężnymi skrzydłami oddalił się w stronę lasu. Pozostało mi tylko sfotografować panoramę leśnej osady z chatą w mroźnej, zimowej szacie.

Pojawiają się u nas po grudniowych opadach śniegu. Na terenie Kęszyc można spotkać kilka par tych puszystych ptaszków, które przelotem i na krótko przysiadują na naszych modrzewiach i akacji. Czy to właśnie je udało mi się sfotografować?

Wrócił do naszej chaty dzięciołek, który każdej zimy trafia do naszego karmnika. Ten z czerwoną czupryną to osobnik męski.

Udało mi się zrobić piękne zdjęcie! Oceńcie sami.

Wróciłem właśnie ze spaceru. Tropami dzika! Natknąłem się na nie tuż pod ogrodem, po stronie lasu. Musiał być dorosły i dosyć duży bo zostawił szerokie odciski na świeżym śniegu. Poszedłem po nich aż do zagainika, aż trop się urwał w gęstwinie…

Ciekawe czy dziki lubią śnieg?