16 listopada 2018, piątek, 9:17

Bliskie spotkanie ….

To by­ło tuż po zmierz­chu, ale przy tym po­chmur­nym, li­sto­pa­do­wym dniu do­oko­ła po­se­sji pa­no­wa­ła ciem­no­ść. Jedynie wi­szą­ca lam­pa na pod­cie­nia­ch cha­ty roz­świe­tla­ła nie­wiel­ką czę­ść ogro­du.

Wracałem do cha­ty z ko­biał­ką pod­pał­ki, któ­rą kil­ka­na­ście mi­nut przy­go­to­wy­wa­łem w dre­wut­ni. On stał w ca­łej oka­za­ło­ści w peł­ni świa­tła na pod­cie­nia­ch pod drzwia­mi wej­ścio­wy­mi. Znalazłem się dwa me­try od nie­go i za­mar­łem. Po dłuż­szej chwi­li pró­bo­wa­łem wy­du­sić z sie­bie ja­kiś stłu­mio­ny okrzyk, by go zmu­sić do opusz­cze­nia te­go miej­sca, rów­no­cze­ście ener­gicz­nie tu­piąc no­gą. Dłuższą chwi­lę przy­glą­dał mi się ba­daw­czo i od­sze­dł kil­ka me­trów da­lej, po­zo­sta­jąc na­dal w krę­gu świa­tła lam­py nie­opo­dal pod­cie­ni cha­ty. Nie wark­nął na mnie, nie za­szcze­kał, nie wy­trzesz­czył zę­bów, ale i nie ucie­kał.

Wyglądał na do­brze zbu­do­wa­ne­go i sil­ne­go. Miał unie­sio­ny brą­zo­wy łeb ze ster­czą­cy­mi usza­mi i moc­nym kar­kiem. Z lek­ko opa­da­ją­cym grzbie­tem w kie­run­ku tyl­ny­ch łap i pu­szy­stą, się­ga­ją­cą zie­mi brą­zo­wą, przy­pa­la­ną i buj­ną ki­tą.

Zatrzymał się, zwra­ca­jąc łeb w mo­im kie­run­ku z wle­pio­ny­mi we mnie błysz­czą­cy­mi śli­pia­mi. Postał chwi­lę, a ja po­now­nie pró­bo­wa­lem krzyk­nąć, ro­biąc kil­ka kro­ków w je­go kie­run­ku. Zrobił kil­ka­na­ście kro­ków, okrą­ża­jąc gru­pę drzew na­sze­go ro­sną­ce­go tuż przy do­mu ja­wo­ra. Znów się za­trzy­mał, od­wra­ca­jąc łeb w mo­im kie­run­ku z ba­daw­czym spoj­rze­niem. Ja  prze­stą­pi­łem dwa kro­ki w je­go kie­run­ku i znów pró­bo­wa­łem krzyk­nąć. On okrą­żył nie­wiel­ki pa­gó­rek z kom­po­stow­ni­kiem i ro­sną­cym przy nim su­ma­kiem i znów zna­la­zł się w krę­gu świa­tła pod Małym Domkiem – na wpro­st otwar­tej bra­my wjaz­do­wej. Jeszcze raz skrzy­żo­wa­ły się na­sze spoj­rze­nia, po czym lek­ko bu­ja­ją­cym się truch­tem znik­nął w ciem­no­ścia­ch oka­la­ją­cy­ch Chatę w le­sie.

Jeszcze na dłu­go te­go wie­czo­ru po­zo­stał mi ob­raz bli­skie­go spo­tka­nia z no­wym miesz­kań­cem na­szy­ch Borów Stobrawskich.

PS. Przed czte­re­ma la­ty w po­ście z 21 mar­ca 2014 ro­ku pi­sa­łem o gosz­czą­cy­ch w Chacie w le­sie na­ukow­ca­ch z Białowieży, któ­rzy za­po­wia­da­li ose­dle­nie sie u nas ty­ch „go­ści”.

Powiązane wpisy

2 października 2017, poniedziałek, 11:39

Ostatnie kolory lata

Przyroda ota­cza­ją­ca Chatę w le­sie po­wo­li przy­go­to­wu­je się do praw­dzi­wej je­sie­ni. Zaczynają się zmie­niać bar­wy – po­wo­li zło­tem otu­la­ją się klo­ny, a oto ostat­nie ko­lo­ry te­go­rocz­ne­go barw­ne­go la­ta na­szej le­śnej osa­dy.

PS. A w oko­licz­ny­ch la­sa­ch na­dal bu­szu­ją grzy­bia­rze po nie­praw­do­po­dob­nym w tym ro­ku wy­sy­pie grzy­bów.

                      

Powiązane wpisy

6 września 2017, środa, 16:55

Grzybki już są….

Były desz­cze, no­ca­mi nie by­ło przy­mroz­ków i po­ja­wi­ły się w la­sa­ch Stobrawskich grzy­by. Mój tra­dy­cyj­ny ko­sz za­peł­nił się w trak­cie po­ran­ne­go re­ko­ne­san­su pod­grzyb­ka­mi, koź­la­rza­mi z czar­ny­mi pra­wie łeb­ka­mi i za­jącz­ka­mi. Dorodny bo­ro­wik tra­fił się na do­kład­kę.

Ogłaszam więc se­zon je­sien­ny­ch spo­tkań z za­pa­lo­ny­mi grzy­bia­rza­mi za otwar­ty. Chata w le­sie cze­ka z go­rą­cą her­bat­ką i tra­dy­cyj­ny­mi na­lew­ka­mi do de­gu­sta­cji.

PS. A pa­mię­ta­cie sto­braw­ską na­lew­kę z aro­nii – już się mro­zi przed te­go­rocz­nym na­sta­wem – prze­pis na nią pod lup­ką na blo­gu. Jeszcze tyl­ko cze­kam na la­ski wa­ni­lii – po­spa­ce­ro­wa­łem po mar­ke­ta­ch, ale na ra­zie brak jej w sprze­da­ży.

Powiązane wpisy

13 sierpnia 2017, niedziela, 18:56

„Chata w lesie” na trasie pielgrzymki

    

Niezwykle ra­do­sna, zgra­na i zdy­scy­pli­no­wa­na gru­pa wro­cław­ski­ch ro­we­rzy­stów za­wi­ta­ła na noc­leg do Chaty w le­sie w dro­dze na do­rocz­ną piel­grzym­kę do Częstochowy. Bezpiecznej dro­gi ży­czy­my i za­pra­sza­my na dłuż­szy po­byt re­kre­acyj­ny w Borach Stobrawskich.

Powiązane wpisy

13 marca 2017, poniedziałek, 16:04

Bukom buki…

Zbyt na­tar­czy­we i wszech­obec­ne po­ja­wia­ły się w ostat­nim cza­sie w me­dia­ch spo­łecz­no­ścio­wy­ch ki­ku­ty ścię­ty­ch drzew. Ja po­sta­no­wi­łem przed­sta­wić te moc­no osa­dzo­ne w zie­mi i nie­zwy­kle do­rod­ne. To bu­ki na te­re­nie Borów Stobrawskich.

Kto chciał­by się z ni­mi bli­żej za­przy­jaź­nić, po­wi­nien się wy­brać w oko­li­ce na­szej Chaty w le­sie. Na nie­któ­ry­ch ga­łę­zia­ch moż­na już do­strzec przed­wio­sen­ne pącz­ki i jak­że in­try­gu­ją­ce ob­ra­zy mchu.

         

PS. Ta ostat­nia fot­ka już z nie­zbyt chwa­leb­nym wpi­sem wąt­pli­we­go mi­ło­śni­ka przy­ro­dy.

Powiązane wpisy